Article > analyses > Τώρα κατανοώ ... ξεκίνα ../Σασατι Μανσουρ

Τώρα κατανοώ ... ξεκίνα ../Σασατι Μανσουρ

Published by admin on 2013/10/31 (910 reads)


Έμαθα μαζί σου πως να ποθώ τη συντροφιά του βουνού, πως να ξαπλώνω πάνω στο ξερό χορτάρι και να μετράω τα άστρα, να ικετεύω τους κήπους της νύχτας μήπως μου δανείσουν, για τα μάτια σου, μισό φεγγάρι.

Έμαθα από σένα πως να ανοίγω τα μάτια μου στον κόσμο και να μην τον βρίσκω βαρετό. Εσύ μου έδωσες τη γλυκιά μοίρα της ζωής που λησμονήσαμε, την έκπληξη του παιδιού, και πως να βλέπω με χίλια μάτια, και για χίλια μάτια, την επανάληψη των πραγμάτων.

Για σένα γράφω, εγώ που ορκίστηκα πριν σε συναντήσω, πως το αδύνατο είναι ο έρωτας, και πως η αγάπη είναι μια άδεια λέξη που την επαναλαμβάνει το ραδιόφωνο όταν οδηγούμε μέσα στη κίνηση των δρόμων, των ανθρώπων και των σκισμένων άκρων τους. Τη διαβάζουμε σε ένα αντιγραμμένο βιβλίο, ή την ακούμε από τη γλώσσα ηλίθιων ποιητών, τη διασκεδάζουμε μαζί με τον απογευματινό καφέ, ή το σούρουπο στα μπαράκια ξένων πόλεων.

Επειδή το παγιωμένο μέσα μας δεν αλλάζει έπεισα τον εαυτό μου πως το καλύτερο ήταν αυτό που έχει παρέλθει, μέχρι που ξανά ανακάλυψα μαζί σου τον έρωτα και τότε μόνο κατάλαβα πως το καλύτερο κομμάτι μας είναι αυτό που αλλάζει.

Για μια στιγμή, κόντεψα να αναποδογυρίσω όλα τα κριτήρια των παραδόσεων μέσα μου. Αλλά, ήθελες να ξέρεις γιατί;
Γιατί φεύγεις εσύ και μένω εγώ;

Ναι, θα φύγεις, γιατί ο οίστρος και η ανησυχία της αναχώρησης διαμένει μέσα σου, από τότε που σε συνάντησα.
Εγώ μένω, γιατί αυτό που κατοικεί μέσα μου είναι ένας υπόνομος λάσπης, και γιατί είμαι γεμάτος με τα συμπλέγματα του κόσμου. Γιατί είμαι ο γιος της αραβικής τραγωδίας, ο οποίος έρχεται στο καφό των χαρακωμάτων, των ελεύθερων σκοπευτών, στο σύρσιμο στις λεπίδες των σπαθιών, και του θανάτου από μια σφαίρα άγνωστης προέλευσης.

Τώρα τα ξέρεις, ξεκίνα, και μην ρωτάς κανέναν άραβα γιατί; Γιατί πεθαίνει μέσα μας η χαρά πριν γεννηθεί.
Γιατί;

Τώρα τα ξέρεις, ξεκίνα λοιπόν, και μην ρωτάς ποια αποφράδα σύμπτωση μας έφερε μαζί. Εσύ μια καλοκαφινή πεταλούδα που ταξιδεύει αναζητώντας ένα λιβάδι γεμάτο τριαντάφυλλα, και που μπορεί να εξαπατηθεί από ένα λασπόβοθρο προσωρινά, αλλά εδώ παραμένουν τελικά μόνο τα σκουλήκια.

Σε παρακαλώ να φύγεις τώρα που έμαθες πως αυτή η βρώμικη λάσπη μέσα μας δεν μπορεί να δημιουργήσει άνθρωπο.
Η γέννηση και η αρχή δεν θα είναι στα χέρια σου, και δεν είσαι κανένας θεός. Δεν ζούμε την εποχή της επανάστασης από τότε που παρατήσαμε το όνερο και το πετάξαμε στο αναβρασμένο πύον της ηδονής και του ψέματος.
Πώς μπορείς να περιμένεις να πραγματοποιηθεί, και στα χέρια σου, μέσα μας, το θαύμα, και η προφητεία;

Έμαθα κι εγώ πολλά από σένα, άφησε με λοιπόν,με τις πληγές μου.
Δεν θα πολεμήσω.
Δεν θα χειροκροτήσω το φονιά, και δεν θα χύσω ούτε ένα δάκρυ για τον δολοφονημένο.
Κοντολογίς,
Τώρα ανακάλυψα πως οι Μογγόλοι δεν κατέστρεψαν τη Βαγδάτη.

Navigate through the articles
Previous article Η θάλασσα έχει άλλη όψη /Σιμόν Χούρι Η φιλία/Σάντρα θοραγία Next article
The comments are owned by the poster. We aren't responsible for their content.
advertising